زمان همچنان می گذشت ،من به زندگی ام ،به کسان دور و برم و به اشیاء اطرافم نمی توانستم خو بگیرم و عادت کنم....همین مرا عذاب میداد،زجر میکشیدم  از این که نمی توانستم و نمی خواستم مثل همه زندگی کنم ،بخورم ...بخوابم ...جماع کنم و سر خودم شیره بمالم که زندگی همین است!!             از چیزی که همه لذت میبردند ،من زجر می کشیدم و نمی توانستم تحمل کنم که بالهای مرگ هر لحظه به صورتم سائیده شود. از اینکه در این مدت نتوانسته بودم کسی را پیدا کنم که لااقل بتواند احساس و افکار مرا بفهمد ودرک کند،حالت تهوع داشتم......و هرگز کسی را نیافتم،هرگز!! من هیچ وقت نتوانستم به تظاهر هم که شده لبخند بزنم!! من هرگز نتوانستم مثل آدم های معمولی به کسی یا چیزی دل خوش کنم و بگویم من به این دلیل زنده ام ،زندگی میکنم و نفس میکشم... همه شهر بوی تعفن میداد،بوی اجساد تجزیه شده ،بوی توده ای در حال فسخ!! صبح که از کابوس های شب گذشته فارغ می شدم، همیشه دنبال روزنه ای بودم که بتوانم خودم را با محیط بیرون از اتاقم پیوند دهم ولی هرگز روزنه ای حتی به اندازه سر سوزن نیافتم.....محال بود ،پشت دیوار اتاقم شهری با تمام آدمهایش نفس می کشید و زندگی میکرد ولی من از میان اینهمه موجود حتی یک نفر را پیدا نکردم که به او بگویم: این زندگی من است!! زمان همچنان می گذشت،و خواهد گذشت....اما من هیچ روزنه ای نخواهم یافت و باز من خواهم بود و یک چهار دیواری،یک قفسه پر از کتاب و یک میز کار!! باز من خواهم بود و این بعد از ظهرهای شوم و مسموم و نخواهم دانست که این بعد از ظهرها را چگونه سپری کنم؟؟